Eugénio de Andrade werd geboren op 19 januari 1923 in Póvoa da Atalaia en stierf op 13 juni 2005 in Oporto, waar zich ook de Stichting Eugénio de Andrade bevindt. Alhoewel het aldaar heden ten dage niet aan excellente dichters ontbreekt, is hij na Fernando Pessoa wellicht de belangrijkste moderne Portugese dichter. Vanaf 1945 publiceerde hij een dertigtal poëziebundels. Zijn werk, dat in meerdere talen werd vertaald, werd ook meermaals bekroond, ondermeer met de Luis de Camoesprijs, de belangrijkste literaire prijs van zijn land.

Het poëtisch oeuvre van de Andrade behoort tot de generatie van ná het modernisme dat in Portugal een grote bloei kende, het is werk is een van de meest persoonlijke en kritische stemmen van de tweede helft van de twintigste eeuw. Ondermeer met Mario Cesariny, Antonio Ramos Rosa en Sophia de Mello Breyner Andresen biedt die generatie een ethische, mooi gecomponeerde poëzie die zich ook voor het alledaagse interesseert. Met de jaren is zijn poëzie bondiger geworden, ook exacter, meer elegisch en serener, maar hij is steeds een aantal onderwerpen trouw gebleven: de natuur en haar relatie met de mens, de kinderjaren, de moeder, de muziek, het verlangen, de kleine genoegens van het leven en uiteraard de poëzie zelf. Natuurlijkheid, gestrengheid en verfijning vormen de polsslag van zijn poëzie. Een heldere, natuurlijke stem, niet alleen door de aanwezige natuurelementen maar ook door de natuurlijke ritmische cadans van zijn verzen die nooit geforceerd aandoet.

In een tijd van schreeuwerige leegheid en banaliteit is deze poëzie een waardige en wijze bijdrage, de lucide les van een groot dichter: een zacht gefluister in het oor, dat met de kern, het wezen van de dingen verbonden is.

Yannis Ritsos, werd geboren op 1 mei in 1909, in Monemvasià, jongste van vier. In 1917 schrijft hij zijn eerste verzen, schildert en musiceert. Hij krijgteen eerste aanval van tbc. In 1922 «de catastrofe»: een half miljoen Grieken wordt verdreven uit W.Kl.Azië: vader geruïneerd, gezin ontredderd. In 1925 gaat hij naar Athene, studeert talen, werkt, dicht. De tbc bezorgt hem een doodsobsessie, de redding: poëzie, levensdoel: «mijn volk helpen» = sociaal-revolutionair ideaal, behoudt dit levenslang; begint gedichten te publiceren. In 1933 wordt hij artistiek verantwoordelijke bij een linkse politieke beweging en werkt als lector en corrector; voorziet eerste dichtbundel

Van 1940 tot 1944 duurt de oorlog en de bezetting. Hij sympathiseert met het Verzet: wordt gezocht, leeft ondergedoken bij wisselende vrienden. In 1945 sluit hij zich aan bij E.L.A.S., het Grieks Volks Bevrijdings – Leger. In 1948 wordt hij opgepakt en tot 1952 gedeporteerd: Lemnos, Makronissos. In 1952 terug te Athene waar hij werkt als journalist voor «De Dageraad». In 1956 reist hij naar Moskou als lid Centraal Buro Gr. Komm.

Partij en ontvangt de Griekse Nationale Prijs Poëzie. In 1960 wordt zijn cyclus «Epitafios» op muziek gezet door Theodorakis. Ritsos wordt steeds meer geliefd door ‘het volk'; begin talloze toespraken en poëzielezingen zijn «Romiosini» wordt op muziek gezet door Theodorakis. Van tot 1967-1973: rechtse staatsgreep = ‘het kolonelsregime': Ritsos wordt opgepakt en gedeporteerd naar de gevangeniseilanden Gyaros en Leros, daarna huisarrest op Samos. In 1970 schrijft de «18 liedjes», op vraag van Theodorakis die ze componeert. Het werk van Ritsos werd met talloze internationale poëzieprijzen bekroond en in vele talen vertaald en gepubliceerd. In 1989 verschijnt zijn laatste dichtbundel, de 109de: «Momentopnamen». Hij overlijdt in 1990 op 10 november te Athene

Guido Demoen.

Gennadi Ajgi werd geboren op 21 augustus 1934 in het dorpje Sjajmoerzjino in de Tsjoewasjische republiek, aan de Wolga, 400 km ten oosten van Moskou. Hij studeerde aan het Gorki instituut van Literatuur en werkte in het Majakowski museum in Moskou. Zijn eerste gedicht publiceerde hij in 1949 in het Tsjoewasjisch. Pas in 1960 begon hij, op aanraden van zijn vriend Boris Pasternak, in het Russisch te schrijven. Zijn gedichten verschenen in verschillende talen en werden meermaals bekroond. Hij wordt ook regelmatig op internationale poëziefestivals geïnviteerd. Zo was hij ook te gast op Poetry International in Rotterdam.

Ajgi vertaalt ook poëzie uit het Frans in het Tsjoewasjisch en in het Russisch. Wat zijn poëzie betreft is hij een minimalist en breekt resoluut met de Russische traditie. Hij maakt nieuwe woorden, die hij vormt met samen-voegingen van tegenstellingen, zoals stilte-kreet, schaduw-uitstraling, vreemd-knus, sacraal-volks, rustgevend-onrust. Ieder woord is een impressie, een “rivier van stemmingen”, een “eiland van parels”.

Steeds terugkerend zijn de natuurelementen: de nevelen, de sneeuw, de bomen, het veld, een open plaats in het bos. Maar ook de stilte en het licht zijn essentieel. De poëzie van Ajgi lijkt bij de eerste kennismaking niet eenvoudig. Hij speelt met het werkwoord. Hij is kwistig met deelwoorden en de in het Russisch zo geliefde gerundium. Vaak laat hij het werkwoord vallen en geeft hij een opsomming van woorden. Toch is zijn poëzie niet hermetisch. Kernpunten worden cursief of met spaties weergegeven. Woorden worden herhaald. Daarbij geeft Ajgi de lezer het middel om in te breken in de uiterlijke geslotenheid. De lezer zal zelf de werkwoorden bedenken die Ajgi door leestekens heeft vervangen. De lezer zal de met puntjes gesuggereerde verzen zelf invullen. Steeds opnieuw. Tot alle onzichtbaarheden zichtbaar en alle onduidelijkheden duidelijk zijn geworden. Het woord is bij Ajgi méér dan woord. Het woord is beeld. Het woord is muziek

Mahmud Darwisj is in 1942 in al-Birwa, een dorpje in Galilea uit een christelijke familie geboren. In 1948 is zijn familie naar Beiroet uitgeweken. Met zijn tweede bundel “Vogels zonder vleugels” werd hij ook in het buitenland bekend als dichter van het Palestijnse verzet. Zoals in “Minder rozen”, zijn populairste bundel, die ondermeer in de publicatie van POINT is opgenomen, blijft de Odyssee van het Palestijnse volk als een rode draad doorheen zijn poëtisch werk lopen. Darwisj werd meermaals gevangen genomen. Na in diverse landen tijdelijk te hebben verbleven leeft hij nu in Ramallah, waar hij het tijdschrift al-Karmel publiceert. Darwisj, ongetwijfeld de bekendste Palestijnse dichter is eveneens een van de belangrijkste hedendaagse Arabische dichters. Zijn werk werd in talloze talen vertaald en gepubliceerd. De uitgave van POINT is de eerste in het Nederlandse taalgebied .

Germain Droogenbroodt voltooide de bundel “de Weg” , een poëtische brug tussen Oost en West in 1998 in India. De eerder filosofische, soms mystieke verzen fascineerden zowel lezers in het Westen als in het Oosten. Het boek werd reeds in zestien talen en in twintig landen gepubliceerd, waaronder het Arabisch, het Hindi en Chinees, waar “de Weg” weer zijn oorspronkelijke titel kreeg, namelijk: TAO.

Tijdens de daaropvolgende vier jaar schreef de Vlaams-Spaanse dichter slechts 19 uiterst korte gedichten, de cyclus: “Amanece el cantor” (De zanger ontwaakt), een hommage aan de door hem vertaalde en zeer gewaardeerde overleden Spaanse dichter José Ángel Valente, cyclus die net als “Gesprek met de overkant” een hommage aan Hans Faverey, waarmee hij in Vlaanderen laureaat van de P.G. Nuckinxprijs werd, in het boek opgenomen is.

Germain Droogenbroodt verbleef in 2003 enkele weken in Ronda, Zuid Spanje waar Rilke ondermeer zijn Spanische Trilogie schreef. Dat de nieuwe gedichten anders zouden worden dan de Weg lag voor de hand, toch houdt “Tegenlicht” enigszins dezelfde filosofische lijn aan. Zoals “de Weg” bevat ook deze cyclus een aantal kritische gedichten die naar de actualiteit verwijzen. Gaandeweg wordt evenwel duidelijk dat de titel van de reeks niet naar de fotografie verwijst, maar naar een ander dan het artificiële licht van de media en de consumptiemaatschappij dat geen verlichting brengt, maar verblindt. Maar al is de toonaard meestal in mineur, er is nog het licht van de hoop want zoals het laatste vers luidt: “er is nog stem”.

Zoals in de gedichten die vóór “de Weg” verschenen duiken in deze cyclus weer natuurbeelden op die evenwel onderdeel zijn van een geheel en in relatie staan met de dingen, met het bestaan of het “zijn” van de mens, niet alleen als tijdelijk bewoner van deze planeet, maar ook als onderdeel van een kosmos waarvan hij de geheimen nog lang niet ontsluierd heeft. Rafael Carcelén García

Sohrab Sepehri werd 1928 in Kashan, Iran, geboren en studeerde schilderkunst. Na zijn studies was hij enige tijd in dienst van de staat maar gaf in 1964 zijn betrekking op om zich uitsluitend aan de poëzie en de schilderkunst te wijden. Sepehri reisde veel en verbleef ook enige tijd in de Verenigde Staden en in Parijs. In 1979 werd vastgesteld dat hij kanker had. Zijn reis naar Engeland voor behandeling was tevergeefs. Hij stierf een jaar later in Teheran en werd in Kashan, zijn geliefde geboortestad, begraven.

Voor de meeste poëzielezers zullen haiku's niet onbekend zijn. Dat rijmloze minigedicht, dat uit 3 regels van achtereenvolgens 5-7-5 lettergrepen bestaat is in Japan, waar het oorspronkelijk vandaan komt, zeer populair. Omdat bij de meeste Westerse haiku's dat bijzondere, geraffineerde Oosters parfum ontbreekt kozen wij de beste gedichten van de vier Japanse grootmeesters in het genre. Belangrijk is dat het hier om een geheel nieuwe poëtische versie van de gedichten gaat. Bashô gaf zijn volgelingen volgende raad: zoek de weg niet van de ouderen, maar zoek wat zij hebben gezocht . Dat hebben wij wat de vertaling betreft ook gedaan.

De kortgedichten zijn meestal suggestieve impressies, die door de dichter niet worden toegelicht. De natuur speelt de hoofdrol en de woordkeuze duidt meestal aan in welk seizoen het gebeuren zich afspeelt. Als voorbeeld een gedicht van Buson, waar het duidelijk om een gebeuren in de lente gaat: Je gaat nu weg, ach,/en de wilgen zijn zo groen/de weg is zo ver...

De auteur Mehmedalija Mak Dizdar werd op 17 oktober 1917 te Stolac in de ex-Joegoslavische republiek Bosnië-Herzegovina geboren en overleed in Sarajevo in 1971. De dichtbundel ‘Kameni Spava„’ verscheen voor het eerst in 1966 en werd door critici als het culminatiepunt van zijn oeuvre beschouwd.

Vlak bij Stolac bevindt zich het middeleeuwse grafveld Radimlja waar graftomben versierd met raadselachtige figuren en symbolen ook nu nog getuigen van de middeleeuwse Bosnische cultuur. De schrijver werd erdoor gefascineerd en wijdde zijn leven aan de studie van die voorstellingen en het verzamelen van inscripties. De slaper in de graftombe gaat terug op de legende dat onder de oude Bosnische grafstenen goede mensen (de Rechtvaardigen) rusten, die vielen in de strijd tegen het kwaad van hun tijd.

In zijn vroeger werk sloot Dizdar aan bij de sociaal-realistische stroming in het vooroorlogse Joegoslavië. Ook zocht hij aansluiting bij de middeleeuwse liefdeslyriek en legenden. Vervolgens gebruikte hij een symbolisch uitgewerkt systeem om het existentialistisch gevoel van de tragiek van het bestaan uit te drukken. Later ging hij over op een vrijere versvorm, daarbij surrealistische effecten en woordspel niet schuwend. Zo kwam hij in “De versteende slaper” tot een persoonlijke moderne poëzie die thematisch verbonden bleef met de mythologische thema’s van zijn Bosnië. In de ontwikkeling van de Bosnische poëzie nam hij een vrij autonome plaats in net als Ivo Andric in het proza. Dit - het belangrijkste - werk van Dizdar werd in meerdere talen vertaald en gepubliceerd.

Jaarlijks trekken er miljoenen toeristen naar de Balearen, op zoek naar zon en zee. Maar wat hebben die door de Middellandse zee van het vasteland afgescheiden eilanden voor cultuur? Wordt daar ook poëzie geschreven? Ja, er werd en er wordt daar ook poëzie geschreven. Soms ondergronds, zoals dat tijdens de langjarige Franco-dictatuur moest, toen publicatie in de eigen taal verboden was.

Professor Rosselló Bover, groot kenner van de poëzie van de Balearen en van de Catalaanse poëzie, heeft voor POINT niet alleen een interessante keuze gemaakt uit het werk van 20 dichters, maar schreef ook, samen met de vertaler, een zeer verhelderende inleiding die de lezer niet alleen over de poëzie informeert, maar ook over de politieke achtergronden.

Dank zij een royale steun van het Ministerie van Cultuur van de Balearen is dit een uitzonderlijk lijvig boek, een bijzonder complete anthologie geworden die evenwel aan de normale prijs aangeboden wordt, zoals in de nieuwe POINT reeks nu, in hard cover.

De dichter en essayist Czeslaw Milosz is zonder twijfel één van de grote namen van de twintigste-eeuwse Poolse literatuur. Een maatstaf voor het internationale belang van zijn werk is de Nobelprijs die hij in 1980 voor zijn poëzie in ontvangst mocht nemen. De onderscheiding werd hem toegekend voor “de compromisloze scherpte waarmee hij uitdrukking geeft aan de bedreigingen waaraan de mens blootstaat in een wereld vol gewelddadige conflicten”.

Milosz’ levensloop is tot op zekere hoogte exemplarisch voor wat er zich de voorbije honderd jaar ten oosten van Oder en Neisse aan rampspoed heeft voorgedaan. Hij werd in 1911 als kind van Poolssprekende ouders geboren op het Litouwse platteland, maar bracht zijn kinderjaren door in Rusland. Later maakte hij in de Poolse hoofdstad Warschau WO II mee en was hij getuige van de communistische machtsovername in het door de Sovjets bevrijde Polen. Uit onvrede met het politieke bewind in de Poolse Volksrepubliek koos hij begin 1951 voor het onzekere bestaan van emigrant. Na een verblijf van tien jaar in Frankrijk trok hij naar Californië, waar hij tot professor Slavische literatuur benoemd werd aan de universiteit van Berkeley. Pas in de jaren ’90 kwam er – na de politieke transformatie in Centraal- en Oost-Europa – een einde aan zijn Amerikaanse “ballingschap”

Miłosz’ poëzie is door en door gespleten en laveert voortdurend tussen een euforische lofzang op het bestaan en een schreeuwerig protest tegen de zinloosheid ervan. Zelf durft de dichter zijn werk daarom wel eens omschrijven als “extatisch pessimisme”. Evenzeer karakteristiek voor Milosz’ dichterschap is het feit dat hij voortdurend de beperkingen van zijn eigen blik en visie tracht te overschrijden, door in de huid van anderen te kruipen en de meest uiteenlopende gezichtspunten in te nemen. Veel van zijn gedichten hebben dan ook een sterk dialogisch of veelstemmig karakter. Omdat Milosz het dichterlijke metier perfect beheerst en vaak teruggrijpt naar traditionele dichtvormen, wordt hij wel eens een klassiek dichter genoemd. Tegelijk is zijn poëzie echter een zoektocht naar iets nieuws: een “ruime vorm” die het midden houdt tussen proza en poëzie en die diepzinnige filosofische en morele beschouwingen koppelt aan een sensualistische beschrijving van de werkelijkheid.

Het kleine Oostenrijk kan op een aantal dichters met wereldfaam bogen. De bekendste zijn ongetwijfeld Ingeborg Bachmann en Paul Celan, maar ook H.C. Artmann, Christine Busta, Erich Fried, Ernst Jandl, Friederike Mayröcker zijn bij insiders bekend. Wie heeft evenwel ooit de prachtige liefdesgedichten van Paula Ludwig gelezen die ook als beeldende kunstenares erg verdienstelijk is geweest en waarvan wij een werk op de cover afdrukken.

De Nederlandse vertalingen van Ingeborg Bachmann blijken uitverkocht te zijn, maar de uitgever is blijkbaar niet in een herdruk geïnteresseerd. Wordt er heden ten dage in Oostenrijk interessante poëzie geschreven? De huidige uitgave hoopt daarop een bevestigend antwoord te kunnen geven: zowel "klassieke" als hedendaagse moderne dichters komen aan het woord.

Veertien jaar geleden publiceerde POINT ter gelegenheid van Europalia Oostenrijk "DE SCHREDEN VAN DE NACHT IN HET GRAS", een kleine verzameling moderne Oostenrijkse poëzie. Met "KWETSBAAR DOOR SCHOONHEID IN HET OOG - VERWUNDBAR DURCH SCHÖNHEIT IM AUG", een vers van Ingeborg Bachmann, bieden wij de lezer niet alleen een aantal gedichten van gevestigde waarden, maar ook werk van nooit eerder in het Nederlands vertaalde dichters die zeker het lezen en ontdekken waard zijn.

Net als China met zijn onvergetelijke T’ang-dichters als Li Po en Toe Foe heeft de Arabische wereld eveneens grote dichters gekend: Ibn al-Roemi, Ibn Arabi, Gibran Hahlid Gibran. Maar wordt er in de Arabische wereld heden ten dage nog goede, belangrijke poëzie geschreven? Met de Arabische poëzie is het net als met de moderne poëzie uit andere landen: slechts enkele namen zijn internationaal bekend. Dikwijls om redenen die niet eens iets met hun poëzie te maken hebben. Het verheugt ons dan ook ten zeerste een van de belangrijkste levende Arabische dichters voor te stellen en dat voor het eerst in het Nederlands vertaald. Een POINT-primeur dus.

Fuad Rifka, werd 1930 in Syrië geboren maar emigreerde naar Libanon. Hij studeerde in de Verenigde Staten en in Tübingen, waar hij doctoreerde. Sinds 1966 doceert hij filosofie aan de Lebanese American University. Alhoewel hij actief betrokken was bij het literair tijdschrift Schi’r (poëzie) dat vernieuwing nastreefde, is het werk van Rifka bijzonder lyrisch en filosofisch getint, zodat men onbewust aan de grote Arabische dichters moet denken. Menig gedicht van deze moderne soefi is een oase van rust, een eiland in een wereld, waarin de stilte dag aan dag zeldzamer wordt.

Vjatsjeslav Koeprianov werd geboren in 1939 in Novosibirsk, Siberië. Hij woont nu in Moskou. Zijn eerste publicaties waren vertalingen van Novalis, R.M. Rilke, Hoffmannstal, B. Brecht, G. Grass, Hans Arp en Erich Fried. Uit het Engels vertaalde hij Walt Whitman en Carl Sandburg. Hij publiceerde verschillende dichtbundels. Zijn gedichten werden vertaald in het Engels, Frans, Duits, Bulgaars, Pools en Servisch.

Koeprianov is trouw gebleven aan de culturele traditie van de grote Russische dichters, maar heeft wel resoluut gebroken met het rijm en metrum. Het was trouwens Poesjkin zelf die voorspeld had dat de Russische poëzie zich vroeg of laat zou ontdoen van het rijm.

Koeprianov weet met enkele eenvoudige woorden heel diepzinnige ideeën neer te pennen. De onderwerpen gaan van een traan over angst, medelijden en ijdelheid naar de glimlach. Van Diogenes en Odysseus naar de hedendaagse mens. Hij geeft ons les in aardrijkskunde, tekenen en grammatica. Hij legt uit hoe je een pinguïn, een giraf, een mol, een krokodil of stekelvarken kan worden, hij zingt het lied van de tijger, van de wolf en de beer, hij heeft het over de geschiedenis van de post, over alternatieve aardrijkskunde en over het standbeeld voor de onbekende malloot.

En de papieren leugen kleurt geel mettertijd. Geweerlopen, knuppels, gevangenistralies verzengen haar met hun zwarte schaduw. Zo verschijnt uit de donkerste jungle bij klaarlichte dag een papieren tijger- een kannibaal.