Categorie: Gedichten

VÓÓR DE ZONDVLOED In de avondbomen bouwsels uit zuivere lucht langgerekt zoals geroep uit de verte en ik vraag mij af of dit het afscheid zou zijn of

ELEGIE AAN DE OEVER VAN DE ZEE Hoe vaak heeft de vloedgolf het strand niet overgoten en heeft ze mij naar jou gevraagd. In haar ogen straalde de

MAAN EN ZEE voor Oscar Bento Maagdelijk alsof er nooit een mens zijn sporen nagelaten heeft: de maan die haar schoonheid reflecteert in de azuurblauwe spiegel van de

OMARM MIJ Hou van me als een gewoon wezen, Niet simulerend of associërend, Hou van me, als je wilt, alleen als je wilt, Hou van me zonder de

Vandaag is het zondag. Vandaag hebben ze mij voor de eerste keer naar buiten in de zon laten gaan. Voor de eerste keer in mijn leven was ik

OP ZOEK NAAR RUIMTE Plots stond hij op en doofde de lichten. Hij beweerde: “Deze kamer is groter in het donker omdat we de muren niet kunnen zien.”

Overdag zong ik met jou en ‘s nachts sliepen we in hetzelfde bed. Ik vergat wat dag was of nacht. Ik dacht dat ik wist wie ik was,

De terugkeer van de wereld uitvinden na haar verdwijning. En een terugkeer naar deze wereld uitvinden vanaf onze verdwijning. En beide herinneringen verenigen, om alle details te verbinden.

  OCHTENDLIJK GEDICHT   Zoals soms een rookpluim ogenschijnlijk opstijgt uit het niets verschijnen op het witte blad de eerste woorden een nieuw gedicht: dauwdruppels die glinsteren op

Telkens als je terugkomt lijkt het mij alsof ik je voor de eerste keer zie: Zilverig stuift het uit mijn ziel zoals uit de wilgenkatjes als de voorjaarswind