EEN OKTOBERNAMIDDAG

       EEN OKTOBERNAMIDDAG

De zon schijnt, een curve in de weg
voert ons mee naar het binnenste
van de aarde en van de herinnering.

De aarde is dor en koperkleurig,
en de herinnering vaag als
onzekere golven van gevoelens
die in de lucht hangen.

De stilte, soms vergezeld
van het onrustige gekwetter
van een kolibrie in de verte,
in de dichte nevel
van witte wolken.

Ik vermoed een gestalte,
die wegglipt tussen het struikgewas,
onrustig beweegt,
uit angst voor de eenzaamheid.

Met het gewicht der herinnering
aan een veroordeling.
Van een schipbreuk.
Van het vergeten.

Het hart klopt nog nauwelijks
tussen de dorre takken van de granaatbomen,
die hun rode vruchten laten vallen,
bij elke zonnewende.

Salomé Molto, Spanje

Vertaling Germain Droogenbroodt