Categorie: Gedichten

DE SNEEUW Je kwam stilletjes zoals de sneeuw komt en s’ochtends was het hart helemaal wit en wist het niet wat te zeggen. Je hebt mij bedekt als

BESCHADUWD Langs de wand van het klooster trekt ze twijfelend de hoek om jouw schaduw steen voor steen alsof ze omvatten wou het vermoeden van mijn schaduw die

  VREDESSPELLETJES De kinderen op de binnenplaats speelden oorlog, ze speelden hun oorlog luid en schel. Vanuit het venster riep ik ze toe: speel toch eens vrede! Ik

OF WAREN HET ER NEGEN Misschien hadden we slechts zeven nachten Ik weet het niet ik heb ze niet geteld Hoe had ik het ook gekund. Misschien waren

DE STILSTAND VAN HET ZWIJGEN Geluidloos zoals een sneeuwvlok kwam de Kerst Op de kruising van de nacht ontmoette ze de stilstand Alhoewel ze vermoeid was van het

  Joaquín Sorolla En als je naar mij terugkeert op een avond van zee en meeuwen, zal ik pogen de sporen van je ogen te zoenen, en als

Mijn moeder met de open armen toen ze me groette toen ik haar bezocht mijn moeder met de tedere woorden toen ik haar telefoneerde dat ik niet kon

XX Dageraad. De tak strekt zijn dun profiel naar de ramen uit, lichaam van je ogen Vogels. Oogleden. De pupil richt zich amper naar het geschetste licht. Word,

De ogen zijn de hekken van de geest; je kan ze beter sluiten, nu, uit voorzichtigheid, nu de dag onverschillig verder gaat … En de deuren van de

REÏNCARNATIE Als ik mij terug doe keren, áls ik mij terug doe keren, zal ik door dezelfde poort binnenkomen, zal ik dezelfde dauwdruppel zien, dezelfde regenboog, hetzelfde onstuimige