ELKE REHDER, 1942, EXIL, STEFAN ZWEIG HET EXIL DOET PIJN Ver weg roept de vrijheid en hier bijt de verbanning; ze bedreigt ons, ze omhult ons, ze doordringt
DE WIND Hij verzamelt bladeren, bundelt ze samen, rood, blauw, groen papier, beschreven vellen, waarin punaises steken. In het voorbijgaan bukt hij zich, over boeken, zijn leven lang,
SPIEGEL Hulpeloos hangt de hemel bij avondval Een overgrote spiegel die tot de aarde reikt; Achter de wolken een vage, nauwelijks zichtbare ster, Mijn spiegelbeeld, soms zichtbaar, soms