Ademtocht

Het is in die verre ademtocht,
diep in het hart,
dat eenieder
zijn lot herkent.
De meest verboden droom:
het denkbeeld
van een zelfs dagelijkse
oneindigheid
die het lichaam
van de liefde ten deel valt.
Tegengehouden, opgesloten,
om haar smaak ongerept
te bewaren,
onttrokken aan de leegte
vastgehouden tussen de dijen
langdurig, tevergeefs,
zoals het water
dat hoe dan ook
aan de hand ontglipt.

Paolo Rufilli, Italië, 1949

Vertaling Germain Droogenbroodt – Annie Reniers

Uit: Het stuifmeel van de sterren – Il polline delle stelle”,
Moderne Italiaanse poëzie – Poesía moderna italiana, POINT Editions 2000