Evolutie

We waren naakt
en zagen toen de appel
met de worm erin
als een embryo van verdriet.

Voortdurend druppelt uit onze ogen
het water van de evenwichtsbalk
zoekend naar de grote vloed
naar de ark van onze verlossing
die daarboven zweeft.

De oceaan laat een stroom van schuim
op onze enkels achter
terwijl wij over het zand
van een lange evolutie lopen.

Het water wist de voetsporen uit
om ons te doen vergeten
dat we ooit in het paradijs zijn geweest.

Borche Panov, Noord-Macedonië, 1961

Vertaling Daniela Andonovska-Trajkovska – Germain Droogenbroodt